‘’Het bleek geen kwestie van willen en je best doen’’ door Sandra

‘’In een wereld waar alles maakbaar lijkt en we door het leven gaan met de overtuiging dat alles kan, als je maar heel hard je best doet, ben ik in een uiterst leerzaam traject beland. Ervaringen rijker waarvan ik het bestaan niet wist, en een illusie armer. Het krijgen van een kindje bleek voor ons niet een kwestie van willen, en ons best doen was niet genoeg.’’

‘’Vol vertrouwen en goede moed begonnen we aan het aller leukste deel in de weg naar een klein wonder. Want dat nieuw leven een wonder is, wisten we wel maar inmiddels voelen we dat ook echt zo. De eerste maand konden we geen genoeg van elkaar krijgen. Hoe bijzonder, alleen wij samen, ‘bezig’ met het delen van liefde in de hoop te vermenigvuldigen….en toen werd ik ongesteld. Nou ja jammer dan, op naar de volgende vruchtbare maand.

Ik heb een regelmatige cyclus maar was wel net 41 jaar oud geworden. Ik wist dat mijn kansen wat waren afgenomen. De tweede maand proberen was ook nog leuk. De lente begon en met goede zin en vol vertrouwen gingen we ervoor. Ik werd weer ongesteld…. Jammer maar ik realiseerde me dat je wel heel veel geluk moet hebben als het binnen 2 keer lukt. Dus vol goede moed, maar nu wel met een voorraadje ovulatietesten in huis, gingen we de derde maand in. Na de zoveelste keer half over mijn hand heen geplast te hebben in de hoop voldoende urine over het staafje te spetteren, zag ik daar een streepje verschijnen. ‘’Zie jij dat ook?’’ vraag ik mijn vriend. Jazeker, bevestigt hij met zijn ondeugende en verlangende blik. Heel licht en in de verte maar wel degelijk een streepje: ik ben vruchtbaar! We moeten het van de komende 2 dagen hebben had ik gelezen en we gingen er weer vol voor. Maar ook na deze maand werd ik ongesteld.. Dit begint vervelend te worden dacht ik. Ik ga lezen, verzamel informatie en we besluiten de komende maand om de dag te vrijen…of nouja vrijen? We doen ‘ons ding’ omdat om de dag sperma van de beste kwaliteit zou zijn en er steeds een vers voorraadje klaar ligt te wachten op mijn eitje. Keurig na de daad met de beentjes omhoog en veel rust, regelmaat, verantwoord eten (wat in mijn geval betekent het laten staan van alles wat ik echt heel lekker vind) en toen werd ik ongesteld.’’

‘’Ik baal inmiddels echt stevig van deze situatie en praat erover met een lieve vriendin. Zij wijst mij op de mogelijkheden van de vruchtbaarheidskliniek. Ik lees, nee bestudeer, de website van Nij Geertgen van voor tot achter en bedenk me dat een goede bekende van me daar werkt. Zij beantwoordt al mijn vragen, informeert, geeft vertrouwen zonder wonderen te beloven, maakt de eerste afspraak en helpt ons waar ze kan. Kristel; je bent een topper 😊  Haar betrokkenheid blijkt kenmerkend voor deze kliniek want inmiddels hebben we deze ervaring met alle zorgprofessionals werkzaam bij Nij Geertgen.’’

‘’Vanaf dat moment kwamen we in een wereld waarvan we in grote lijnen wel wisten dat het bestond maar ons nog totale fertiliteitsdummies voelden. Als brugpiepers liepen we die eerste keer (inmiddels hoog zomer) de kliniek binnen. Een mooie ontvangstruimte met een aantal (veelal vrouwelijke) wachtenden… de meesten starend naar hun mobiele telefoon (later heb ik ook de gratis WiFi ontdekt ;).

Niemand maakt oogcontact en terwijl wij giechelend naar binnen lopen, bekruipt me een gevoel van ongemak. Al deze mensen komen hier voor hetzelfde, besef ik me. Hoever zouden zij in het traject zitten? Wat zou bij hun de oorzaak zijn? Hoe vaak heeft zij het al geprobeerd? Die 2 horen bij elkaar maar kijken niet erg gelukkig, zou het niet goed gaan? Zij is vast een stuk jonger dan ik ben, ow en die mevrouw daar… zou zij ook of is ze met haar dochter mee?

Ik word aller hartelijks uit mijn nieuwsgierige gedachten gehaald door de welkomst woorden van de mevrouw met de brede glimlach (ik ‘ken’ haar van het filmpje op de website) achter de balie. Zij legt alles heel goed uit en wijst ons de weg. Vanaf dat moment, realiseer ik me ineens dat ik nu ook een van die vrouwen ben. Lotgenoten zijn we en ik voel een soort verbondenheid met de totaal onbekende dames in die ontvangstruimte.’’

‘’Vele bezoekjes aan de kliniek volgen, echo’s, prik instructie… Jeetje, je moet dus gewoon zelf iedere avond die spuit in je buik prikken. Oké, ik ben niet bang voor een prikje en heb dit altijd al liever zelf willen doen (iets met controle drang ofzo) maar shit heej, dit is niet niks! Ik verwacht van mijn partner dat hij overal bij aanwezig is, ook (of juist vooral) bij de minder leuke momenten. Hij denkt daar gelukkig precies hetzelfde over. Vraagt vriendelijk of hij me kan helpen prikken, stelt vragen, steunt waar hij kan. Ik prijs me erg gelukkig met een begripvolle, geïnteresseerde en positief ingestelde partner. Hij doet wat hij kan en meer…en toch, de meeste ‘last’ in een vruchtbaarheidstraject ligt bij de vrouw. Zij moet steeds met de benen in de beugels, zij krijgt hormoon behandelingen waardoor ze in een emotionele rollercoaster terecht komt, haar lichaam dient een hoeveelheid eitjes te produceren waar je met recht U tegen mag zeggen…maar ook weer niet te veel want dan is daar het risico op over-stimulatie. Gevolgd door een punctie, de morfine ervaring kon ik overigens zeer waarderen (lekker spul waardoor het plafond leek te dansen) evenals de lieve arts en verpleegkundige die je overal doorheen begeleiden. Dankzij hen, voelde ik me op mijn gemak in een ongemakkelijke (lees: benen in de beugels en zien hoe een naald zo lang als mijn onderarm door mijn vaginawand heen naar de eierstokken wordt geprikt) situatie. De opbrengst was fenomenaal en daardoor te riskant om een embryo terug te plaatsen. We moeten wachten tot ik gewoon ongesteld word. De eerste keer dat ik het weer fijn vond om te menstrueren want dan kunnen we door. Het moment van embryo transfer wordt gepland.’’

‘’De transfer is vandaag precies 3 dagen geleden. De behandelafspraak waar we zo naar uitgekeken hadden, bleek een moment van nog geen 10 minuten te zijn. Geheel pijnloos wandel ik terug naar de auto…voel me zo gelukkig èn zwanger. Al mogen we dat zo niet noemen, want zwanger ben je pas als uit de test blijkt dat je het zwangerschapshormoon HCG aanmaakt. Wat in dit geval betekent dat ons embryo succesvol is ingenesteld. Dat bedoelen ze dus met de wachtweken. Gelukkig hebben we een hele mooie foto van ons wondertje in wording meegekregen. Kijk hoe fotogeniek😉

‘’Spannend? Ja, natuurlijk want we hopen op een positieve test…en toch ook weer niet zo spannend omdat we nu weten dat er slechts 2 mogelijke uitkomsten zijn. Dat maakt het voor nu overzichtelijk: ik word of ongesteld of ik ben zwanger..”

5 november 2020
Meer nieuws

Met ISO 9001-2015 certificering voldoen wij aan alle eisen voor kwaliteitsmanagement.

Nij Geertgen is in bezit van de Freya Pluim. Hiermee voldoen we aan de kwaliteitscriteria die door Freya zijn opgesteld.

Onze website maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. Klik op 'Ik ga akkoord' om toestemming te geven voor het plaatsen van cookies. Lees meer over cookies